#68 Het punt is gemaakt

Ik loop op een oude spoorbaan en een stel komt mij tegemoet. Hij heeft losjes zijn arm op haar schouder gelegd en kijkt schuin naar haar. Zij lacht naar hem. Het voelt licht en fijn tussen hen. Ze passeren mij en daarbij ruik ik een vleug van zijn mannelijke au de toilette. Ik schiet gelijk vol. Geuren zijn zo’n duidelijk anker, in dit geval was het vooral een herinnering aan de man voor mij. De liefde die ik zojuist uit mijn leven heb zien verdwijnen.

Een punt wat telt:

De breuk was plotseling en ook weer niet. Het was alsof hij de bal voor open doel neerlegde en ik deze in een impuls erin schoot. In een wedstrijd kun je dan ook niet meer achteraf zeggen dat het doelpunt niet telt. Als de bal over de lijn is, dan is het een punt die gemaakt is. Dat is wat telt. Zo was het ook bij ons. Met het enorme besef dat alles wat gehoord is, kun je niet meer niet gehoord hebben. Alles wat je gezien hebt, kun je niet meer ongezien maken. En alles wat je gevoeld hebt kun je ook niet meer ontkennen als niet gevoeld. Het was daardoor ineens glashelder. Hoe pijnlijk en verdrietig ook.

Herinneringen kleuren anders:

Ik vervolg ondertussen mijn weg en loop door tot het eind. Onderwijl komen allerlei herinneringen boven die nu ook weer anders kleuren met de emoties erop van de stemming waarin ik nu ben. Net als de kinderfilm inside out, waarbij emoties van het huidige de oude herinneringen veranderen. In 1 keer zag ik herinneringen vanuit een ander perspectief, waardoor het veranderde. Ik zag alle momenten waarop ik mij rot had gevoeld en waarin ik niet bij machte was geweest dit te veranderen. Deze momenten had ik eerder geblokt in mijn hoofd, nu schieten ze als een film voorbij.

Ik realiseer mij ineens dat ik niet zijn hart kan winnen door het mijne aan hem weg te geven. En dat is wat ik heb gedaan. Dat is een verloren wedstrijd, voor alle partijen. Daardoor gaan dingen uit balans en dat voelt voor niemand fijn. Ik ging alleen maar harder werken om het voor mekaar te krijgen en dat werkte natuurlijk averechts. Dan ontstaat er disbalans die onaangenaam voelt en niet meer te overbruggen valt. Ineens zie ik het zo helder.

Liefde zonder verwachtingen op de ander:

Terwijl ik de relatie gestart was met heel bewust de intentie om zo onvoorwaardelijk mogelijk van de ander te houden. Dit wilde ik leren en ervaren, omdat ik in het verleden was opgelopen tegen mijn frustraties door mijn geprojecteerde verlangens op een ander. Dat werkte namelijk niet.

En ondanks dat ik weet dat dit een lastige opgave is, wilde ik dit toch aangaan. In relaties hebben we altijd wel verwachtingen ten aanzien van de ander. Alleen ik was mij hier sterk van bewust en wilde dit echt anders doen dit keer, omdat ik weet dat ik geen invloed heb op de ander.

Dus heb ik mijzelf vanaf het prille begin steeds opnieuw toegesproken om geen verwachtingen van mij op hem te projecteren. Mijzelf steeds weer voor te houden dat het niet aan een ander is om mij gelukkig te maken. Dat betekende dus compleet loslaten wat mijn wensen, verlangens en ideeën over hoe een relatie zou moeten zijn. Loslaten van een plaatje wat ik maak met mijn hoofd en gewoon accepteren hoe het is. Ik moet zeggen dat is mij aardig gelukt. En daar ben ik trots op. Want ik weet nu ook dat als ik iets wil wat ik niet krijg, dan voelt dat als machteloos en niet fijn. Dan kan ik mij beter focussen op mijzelf en mij geven wat ik zelf nodig heb.

Ik kan inmiddels dus goed bij mijzelf blijven ook als ik niet krijg wat ik graag wilde. In tegenstelling tot vroeger maakte het mij niet onzeker, want ik kan het nu bij de ander laten. Ik heb werkelijk ervaren hoe het is om iemand lief te hebben zoals hij is. Mijn hart stroomt dan letterlijk over en dat voelt heel fijn.

Het enige wat niet gebeurde en waar ik onbewust op hoopte en naar verlangde is dat dit in dezelfde mate naar mij terug zou stromen, althans van dezelfde persoon. Maar dan kan niet op commando of levend vanuit verschillende waarden, keuzes en prioriteiten. Dus dan voelt het niet fijn, voor niemand. Dat voelt dan niet meer als een overvloed, maar als een tekort. En deze neerwaartse spiraal wil ik doorbreken door weer anders te kijken naar de overvloed aan liefde die mijn kant op komt.

Overvloed aan liefde:

Want als ik anders ga kijken naar hetzelfde dan geldt de wet van overvloed aan liefde natuurlijk ook voor mij. Ook nu. Ik ervaar namelijk wél een overvloed als ik zie hoe mensen van mij houden. De liefde van mijn kinderen, mijn familie, mijn vriendinnen, mijn collega’s enzovoorts. En natuurlijk heb ik ook ongelooflijk veel liefde van hem gekregen, op zijn eigen manier. Heeft hij mij op vele manieren verder op weg geholpen, waar ik ongelooflijk dankbaar voor ben. Net als voor alle fijne herinneringen die ik wil vasthouden in mijn hoofd en meeneem voor de rest van mijn leven.

Dus ik realiseer mij weer dat ik mij daarop wil focussen. Wat is er wel? Wat maakt mij wel blij? Want als ik ga delen waar ik gelukkig van wordt, dan wordt delen inderdaad weer vermenigvuldigen. Voor mijzelf en voor anderen! Ik neem alle tips en wijze woorden mee dit we de laatste nacht met elkaar hebben uitgewisseld. Het was een emotioneel en liefdevol afscheid. Zoals ik graag afscheid wil nemen, namelijk in liefde elkaar loslaten. Hoe pijnlijk het ook is.

Liefdesverdriet:

Dit liefdesverdriet zit letterlijk in mijn lijf. Ik voel rondom mijn hart een harde rand met felle pijnscheuten. Ik ben bij vlagen flink misselijkheid en in mijn buik manifesteert het als een harde bal. Het is zo groot dat ik er niet omheen kan. De tranen komen op onverwachtse momenten op en worden dan een complete huilbui met grote uithalen en snotterende neus. Ik heb verdriet zoals ik leef, met grote contrasten en gevoel voor drama. Gelukkig heb ik altijd de hond bij mij in de buurt die mij dan direct komt troosten. Opnieuw een overvloed aan onvoorwaardelijke liefde in de vorm van de grote labradoodle.

Ik schreef het al; het punt is gemaakt en het kan niet meer ongedaan gemaakt worden. Dus ik heb het letterlijk te gaan verteren en verwerken. Zodat het weer zachter wordt, lichter en vloeiender. Want ik weet uit ervaring dat dit zo werkt.

Normaal gesproken zou ik nu alle afleidingen grijpen die ik kan vinden. Het is ironisch dat juist de Corona situatie die mij zo frustreert, mij nu opnieuw zo van binnen opsluit. We worden gevraagd om zoveel mogelijk binnen te blijven. De afgelopen jaren heb ik altijd al geweten dat de weg naar binnen maken voor mij de helende weg is. Alleen ik kon nog steeds geregeld ontsnappen door vooral buiten de weg lopen. Of weg te lopen. Wat mij uiteindelijk steeds verder van mijzelf weg haalt. Of mij steeds meer vast zet in een hoek waar ik niet wil zijn.

Iets anders doen:

Inmiddels ben ik op het eind van het wandelpad gekomen die steeds smaller is geworden. Ik besef mij dat ik iets anders heb te doen. Ik draai mij om en ik zie ineens de wijdte van het landschap als contrast met het smalle einde van de weg. De zon komt er plots bij en zet in het licht wat de mogelijkheden zijn. Zolang ik er maar voor open sta, bereid ben om mij om te draaien en te kijken wat er dan voor mij ligt.

Dat heb ik gedaan. Letterlijk door te benoemen wat in de lucht lag en daarmee in het moment aan te gaan wat onvermijdelijk was. Daarmee is het gekeerd. Ik weet bijna wel zeker dat als ik de vraag niet had gesteld dat we dan nu nog samen waren geweest. Dus ik ben trots en tevreden over het feit dat ik mijn impuls heb gevolgd, waardoor het kon opklaren. Een actie waarmee ik weer goed voor mijzelf ben gaan zorgen.

Wandelen en mediteren:

Ik zie een bankje en ga zitten. Ik weet dat zowel wandelen als mediteren mij altijd helpen om weer mijn pad te zien. Ik pak mijn telefoon en geef als zoekopdracht in youtube: meditatie & de stemming waarin ik ben. Opnieuw floept er een meditatie naar boven die verrassend helpend is. In dit geval een meditatie van Patty Harpenau met de titel: Weten wat je wilt. Toeval of niet, zij neemt mij in een half uur tijd mee naar een landschap waar een weg ligt, een taxi komt voorrijden en waarin ik zelf heb aan te geven waar ik heen wil. Door onderweg een groot filmscherm te vullen met de beelden waar ik blij van word, krijg ik in 1 klap heel helder op mijn netvlies wat ik heb te doen.

Ik ga weer delen waar ik blij van word en wat goed voor mij is. Want delen is groeien.

@MireilleVerhoef, 18 oktober 2020

NB de link naar de meditatie is HIER