#59 Nee zeggen doe je zelf

Nee kunnen zeggen is voor velen een lastig thema. Natuurlijk weet ik dat nee zeggen tegen een ander, eigenlijk ja zeggen is tegen jezelf. Alleen als het altijd zo makkelijk was geweest, dan zouden er niet zoveel mensen op zoek zijn naar meer assertiviteit.

Mooi inzicht:

Ik had hier van de week een mooi inzicht over. Ik realiseer mij ineens dat ik heel lang boos ben geweest, omdat iemand mij iets had gevraagd waar ik geen nee op had durven zeggen. Ik had die woede en frustratie op die ander geprojecteerd, omdat ik vond dat diegene dit niet aan mij had mogen vragen.

Inmiddels heb ik als motto dat ik alles mag vragen als ik het antwoord kan verdragen. Dus weet ik allang dat ik niet boos kan zijn wanneer iemand mij een verzoek doet. Toch ben ik jarenlang verbolgen geweest over het feit dat mij iets gevraagd was wat ik voor mijn gevoel niet kon weigeren.

Gedachtenlezen:

Het ironische is dat ik niet eens het gesprek hierover ben aangegaan. Ik had voor mijzelf alle argumenten verzameld die aangevoerd zouden kunnen worden waneer ik nee zou zeggen. In mijn hoofd verloor ik dat duel. Dus op basis van aannames had ik besloten dat ik geen nee kon zeggen. In mijn hoofd had ik immers alle argumenten verzameld waardoor de ander toch geen nee van mij zou accepteren. Ik voerde deze gesprekken jarenlang slechts in mijn hoofd.

En vervolgens werd ik daar boos van. Op de ander welteverstaan. Want ik vond namelijk dat het echt een oneerbaar voorstel was geweest. Dat de ander zich had moeten inleven in mij om te realiseren dat dit een onmogelijke vraag voor mij was. Dus eigenlijk verwachte ik dat de ander zich maximaal zou inleven in mijn situatie, zonder er één woord over uitgewisseld te hebben.

Dat is toch wel miscommunicatie in optima forma. Dat is gedachtenlezen voor de ander. Om vervolgens zelf gepikeerd te raken over mijn eigen hersenspinsels. Hoe onhandig is dat!

Dat ik goed kon gedachtenlezen was mij al bekend. Ik maakte in mijn hoofd compleet eigen verhalen van gebeurtenissen. Dat ik op deze manier een soort drama script schreef, wist ik dus ook al een tijdje. Tenslotte had ik niet voor niets na mijn burn out gesolliciteerd als scriptschrijver bij Goede Tijden Slechte Tijden. Mijn fantasie is daar groot genoeg voor.

Slachtoffer modus:

Wat ik mij afgelopen week ineens ten volle besefte, was dat ik hierdoor mijzelf volledig tot slachtoffer had gebombardeerd. Tot nu toe was ik mij vooral bewust van het feit dat het zeer onhandige communicatie is. Dat het handelen op basis van aannames sowieso niet erg effectief is. Plus dat angst voor het antwoord ook geen prettige drijfveer is. Dan het onhandig is om mijzelf te laten leiden door angst.

Dat ik in deze situatie van jaren geleden niet 100% verantwoordelijkheid nam voor mijn eigen gedachten, gevoel en stemming werd mij ineens glashelder. Wanneer ik mijzelf werkelijk volledig verantwoordelijk maak voor mijn eigen geluk, dan kan ik dus niet boos worden op een ander die mij iets vraagt. Ook niet als ik vind dat het een impertinente vraag is waar ik eigenlijk het liefste op weiger. Wanneer ik ZELF geen nee zeg op welke vraag dan ook, dan heb ik dat zelf gedaan. Ook als dat betekent dat ik dan vervolgens ga doen wat een ander vraagt. Daar heb ik dan zelf (onbewust) voor gekozen.

Daar kan ik dus helemaal niemand de schuld van geven. Echt helemaal niemand. Ook niet mijzelf! Want mijzelf of een ander de schuld geven, is niet effectief. Het is opnieuw achter in de bus gedrag en dus vanuit de slachtoffer plek kijken naar de gebeurtenis.

Ik kan mij het beste realiseren dat ik zelf de keuze heb gemaakt, hoe onbewust ook, door geen nee te zeggen en daarmee dus ja tegen de ander. Dit besef is wat mij betreft 100% verantwoordelijkheid nemen voor mijzelf en mijn acties.

100% verantwoordelijkheid:

Het grappige is dat dit besef direct veel lucht en ruimte geeft. Het voelde meteen lichter op het moment dat ik zelf weer helemaal de verantwoordelijkheid bij mijzelf neerlegde. Daarmee geef ik indirect mijzelf weer de “controle” over mijn eigen stemming en dus mijn geluk. Ook neem ik op deze manier de consequenties van mijn eigen acties voor lief. Hierdoor leg ik het geluk weer terug in mijn eigen handen.

Het terugpakken van mijn eigen verantwoordelijkheid en daarmee stoppen met naar een ander ander te wijzen, maakte dat ik weer een beetje om mijzelf kon lachen. Ik realiseerde mij dat ik jarenlang in een oud verhaal van mijzelf geloofd heb. Namelijk dat ik vond dat de ander mij dit niet had mogen vragen.

Vinden van goed of fout:

Overigens was het de situatie zelf geen issue meer, want ik had de kwestie allang geaccepteerd zoals hij was. Toch maakte dit besef iets extra’s bij mij los. Opnieuw het besef van de neiging tot categoriseren naar goed of fout. Dus het ergens iets van vinden, zoals ik dat destijds “fout” had gevonden van de vragensteller.

Een ander motto van mij is al tijden: “alles wat je vindt, kun je beter bij de politie brengen”. Door te stoppen met mijn mening te projecteren op de ander, neem ik weer het heft in handen voor mijn eigen geluk. Want wie zegt dat het waar is dat het “fout” is om dit aan mij te vragen? Ik vond het niet prettig, maar dat maakt het nog niet fout. Het was achteraf gezien slechts een signaal dat ik iemand (opnieuw) over mijn grenzen liet gaan. Dus dat ik opnieuw mijzelf in de positie als slachtoffer had geplaatst. Daar heb ik dus elke keer opnieuw een nieuwe keuze in te maken.

Klein inzicht met grote impact:

Dit besef gun ik iedereen die hiermee worstelt. Het is vast niet voor niets dat ik momenteel veel coachvragen hierover krijg. Zeker in de december maand komen oude familiepatronen weer gemakkelijk boven tafel. Worden verwachtingen soms verward met verzoeken waar je geen nee op zou kunnen zeggen.

Dit is de kans om daar vanaf nu anders naar te gaan kijken. Zoals ik dat van de week deed. De gebeurtenis was klein, maar de impact van dit besef was groots. Dat gun ik jou ook.

Wil jij ook mijn blogs ontvangen:

Ik schrijf geregeld een persoonlijk blog waarin ik mijn belevenissen koppel aan mijn kennis van NLP die mij weer geleerde lessen hebben opgeleverd. Hopelijk ook ter inspiratie van jou. Ken jij mensen die deze blogs gemakkelijk per mail willen ontvangen? Voel je vrij het door sturen. Inschrijven kan via deze link:

@mireilleverhoef, 22 december 2019